En kötü günümüz böyle olsun..Anneannem hep benimle olsun..

En kötü günümüz böyle olsun..Anneannem hep benimle olsun..

Dün gece anneanneciğimin koynunda son gecemdi ,bir minik tatilimizin daha sonuna geldik böylece ..Bu gece teyzeciğimle birlikte İstanbul’a dönüyoruz,

Size anneannemin evinden bazı enstanteneler göstereceğim..

( Anneannemin manzarası 🙂 )

 

(Saatli maarif her zaman ki gibi en baş köşede 🙂 Bugün doğanlar için isim ise “Danyal ” ve “Gülsüm” yani değişen bir şey yok anlaşılan .. 😉 )

( Anneanneciğimin emektarı 🙂 )

 (Kıymalı anneanne böreği (tava böreği de denebilir 😉 )

( Bu sevimli (!) fil ise benim çeyizimdeydi,kendisi bir huni , annem bu huniyi aldığı gün  ben kıyameti kopartmış ,bu koca kulaklı şeyi istemediğimi söylemiştim ,annem bu anormal tepkime sinirlenmiş, anneannemse bizi yatıştırmak için “tamam ben sevdim , kullanırım “demişti..O gün bu gündür fil anneannemle yaşıyor 🙂 Beğenenler için Kanyon’daki “Karınca” mağazasından almış.Şuan her rengi mevcut 😉

Anneannemin eski evi (yani annemlerin doğup büyüdüğü ev ) şehrin göbeğinde ,ahşap 2 katlı, koskocaman avlusu olan bir evdi..Çocukluğumda yaz tatillerinde gittiğimizde bu ahşap gacır gucur ev beni hem korkutur ,hem de büyüsüne çekerdi..İçi antikalarla dolu bir ev.. Neler yaşanmış , neler görmüş bir ev..Biz ilkokula giderken bir yaz yine Trabzon’a  gitmiştik, o gece sel felaketi oldu ve o koskoca tarih sular altında kaldı..Biz ailece, anneannem ve teyzemler son anda çıkarıldık evden..Evden annemin kucağında  çıkarken son kez arkama baktığımda ,gördüğüm tek şey anneannem ve babamın sularla boğuştuğuydu..Anneannemin ağladığını sadece orada görmüş ,bir daha da bu konuyla ilgili gözyaşı görmemiştim.. O evden sağ çıkmıştık sonuçta..O curcunada yandaki apartmanın üst katında oturan yaşlı bir teyzecik bizi evine kabul etmişti. Hemen kadıncağızın evine geçip pencereden baktığımızda ,o koskoca  ev ,eşyalar, koskoca bir tarih çamurların altında kalmıştı..Siz şimdi düşünebiliyor musunuz? bir ömrü geçirdiğiniz  eviniz yarım saat içinde sulara gömülüyor..Ne travmatik bir olay..Benim anneannem travma yaşamadı..Psikologlara taşınmadı..Mutlaka üzüldü ama bunu malzeme yapmadı..Sadece Allah’a şükretti..Evde sular altında herhangi birimiz kalabilirdik.. Gülşah daha minik bir bebekti..Bizler çocuktuk..

Bir ev yıkılır.. Daha iyisi yapılır..Daha güzel eşyalar belki de daha rahat bir hayat yaşanır..Önemli olan sabretmek dahası şükretmek..

Şimdi bakıyorum (ben de dahil olmak üzere ) en ufak bir olumsuzluğa tahammül edemiyoruz..Kimseye eyvallahımız yok ,acaba şu olayın yarısını bire bir yaşasak hangimiz dimdik ayakta kalabiliriz..

Kötü günler geçip gider ,arkanıza dönüp bakmazsınız bile ,birşeylerin peşinde koşturur durursunuz ,olsun diye dualar edersiniz ,olmaz..Çünkü çok daha iyisi olacağı içindir..Tercih ettiğiniz,peşine takılıp gittiğiniz yol sizi hep mutluluğa ulaştırsın..Yol boyunca kar yağar, yağmur yağar ama sonu hep sıcacık güneşle ,baharla bitsin inşallah..Bütün mutluluklar sizin olsun..Siz bu yazıyı okurken ben uçakta olacağım ,iyi yolculuklar banaa, yolum açık olsuuun  😉

One Response »

Yorumlarınız benim için değerlidir ,okunası ve üzerinde düşünülesidir ;)